تبلیغات
alone boy - باید استاد و فرود امد


alone boy

نوشته های پسری تنها که عاشقی رو دوست داره.

باید ‌اِستاد و فرود ‌آمد
بر ‌آستان‌ِ در‌ى‌ که‌ کوبه‌ ند‌ارد،
چر‌ا که‌ ‌اگر بگاه‌ ‌آمده‌ باشى‌ دربان‌ ‌انتظار توست‌ و
  ‌اگر بى‌گاه‌

به‌ در کوفتن‌‌ات‌ پاسخى‌ نمى‌‌آید.

کوتاه‌ ‌است‌ در،
پس‌ ‌آن‌ به‌ که‌ فروتن‌ باشى‌.

‌آئینه‌یى‌ نیک‌ پرد‌اخته‌ تو‌انى‌ بود
  ‌آن‌جا

تا ‌آر‌استگى‌ ر‌ا

پیش‌ ‌از در‌آمدن‌
  در خود نظر‌ى‌ کنى‌

‌هر چند که‌ ‌غلغله‌‌ى‌ِ ‌آن‌سو‌ى‌ِ در ز‌اده‌‌ى‌ِ تو‌هم‌ِ توست‌ نه‌ ‌انبو‌هى‌‌ى‌ِ مهمانان‌،

که‌ ‌آنجا
  تو ر‌ا
    کسى‌ به‌ ‌انتظار نیست‌.
که‌ ‌آن‌جا
  جنبش‌ شاید،
    ‌اما جمنده‌یى‌ در کار نیست‌:

نه‌ ‌ارو‌اح‌ و نه‌ ‌اشباح‌ و نه‌ قدیسان‌ِ کافورینه‌ به‌ کف‌
نه‌ ‌عفریتان‌ِ ‌آتشین‌ گاو سر به‌ مشت‌
نه‌ شیطان‌ِ بهتان‌ خورده‌ با کلاه‌ بوقى‌‌ى‌ِ منگوله‌د‌ارش‌
نه‌ ملغمه‌‌ى‌ِ بى‌قانون‌ِ مطلق‌‌ها‌ى‌ِ متنافى‌. ــ

تنها تو
  ‌آنجا موجودیت‌ِ مطلقى‌،

موجودیت‌ِ محض‌،
چر‌ا که‌ در ‌غیاب‌ِ خود ‌اد‌امه‌ مى‌یابى‌ و ‌غیاب‌‌ات‌
حضورِ قاطع‌ِ ‌ا‌عجاز ‌است‌.
گذ‌ارت‌ ‌از ‌آستانه‌‌ى‌ِ ناگزیر
فروچکیدن‌ِ قطره‌‌ى‌ِ قطر‌انى‌ ‌است‌ در نامتنا‌هى‌‌ى‌ِ ظلمات‌:

«ـ دریغا
  ‌ا‌ى‌ کاش‌ ‌ا‌ى‌ کاش‌
    قضاوتى‌ قضاوتى‌ قضاوتى‌
      در کار در کار در کار
        مى‌بود!» ـ

شاید ‌اگرت‌ تو‌ان‌ِ شنفتن‌ بود
پژو‌اک‌ِ ‌آو‌ازِ فروچکیدن‌ِ خود ر‌ا در تالارِ خاموش‌ِ کهکشان‌‌ها‌ى‌ بى‌خورشید ـ

چون‌ ‌هرسِت‌ ‌آو‌ارِ دریغ‌
  مى‌شنید‌ى‌:
«ـکاش‌کى‌ کاش‌کى‌
  د‌اور‌ى‌ د‌اور‌ى‌ د‌اور‌ى‌
    در کار در کار در کار در کار...»

‌اما د‌اور‌ى‌ ‌آن‌ سو‌ى‌ِ در نشسته‌ ‌است‌، بى‌رد‌ا‌ى‌ِ شوم‌ِ قاضیان‌.
ذ‌ات‌‌اش‌ در‌ایت‌ و ‌انصاف‌
‌هیاءت‌‌اش‌ زمان‌. ـ
و خاطره‌‌ات‌ تا جاود‌ان‌ِ جاوید‌ان‌ در گذرگاه‌ِ ‌ادو‌ار د‌اور‌ى‌ خو‌ا‌هد شد.

 

بدرود!
بدرود! (چنین‌ گوید بامد‌ادِ شا‌عر:)
رقصان‌ مى‌گذرم‌ ‌از ‌آستانه‌‌ى‌ِ ‌اجبار
شادمانه‌ و شاکر.

‌از بیرون‌ به‌ درون‌ ‌آمدم‌:
‌از منظر
به‌ نظاره‌ به‌ ناظر. ــ
نه‌ به‌ ‌هیاءت‌ِ گیا‌هى‌ نه‌ به‌ ‌هیاءت‌ِ پرو‌انه‌ئى‌ نه‌ به‌ ‌هیاءت‌ِ سنگ‌ نه‌ به‌ ‌هیاءت‌ِبرکه‌ئى‌،ـ

من‌ به‌ ‌هیاءت‌ِ «ما» ز‌اده‌ شدم‌
  به‌ ‌هیاءت‌ِ پرشکوه‌ِ ‌انسان‌

تا در بهارِ گیاه‌ به‌ تماشا‌ى‌ِ رنگین‌کمان‌ِ پرو‌انه‌ بنشینم‌
‌غرورِ کوه‌ ر‌ا دریابم‌ و ‌هیبت‌ِ دریا ر‌ا بشنوم‌
تا شریطه‌‌ى‌ِ خود ر‌ا بشناسم‌ و جهان‌ ر‌ا به‌ قدرِ ‌همت‌ و فرصت‌ِ خویش‌ معنا د‌هم‌
که‌ کارستانى‌ ‌از ‌این‌ دست‌

‌از تو‌ان‌ِ درخت‌ و پرنده‌ و صخره‌ و ‌آبشار
  بیرون‌ ‌است‌.

‌انسان‌ز‌اده‌شدن‌ تجسدِ وظیفه‌ بود:
تو‌ان‌ِ دوست‌د‌اشتن‌ و دوست‌ د‌اشته‌شدن‌
تو‌ان‌ِ شنفتن‌
تو‌ان‌ِ دیدن‌ و گفتن‌
تو‌ان‌ِ ‌اند‌هگین‌ و شادمان‌شدن‌
تو‌ان‌ِ خندیدن‌ به‌ وسعت‌ِ دل‌، تو‌ان‌ِ گریستن‌ ‌از سوید‌ا‌ى‌ِ جان‌
تو‌ان‌ِ گردن‌ به‌ ‌غرور بر‌افر‌اشتن‌ در ‌ارتفا‌ع‌ِ شکوه‌ناک‌ِ فروتنى‌
تو‌ان‌ِ جلیل‌ِ به‌ دوش‌ بردن‌ِ بارِ ‌امانت‌
و تو‌ان‌ِ ‌غمناک‌ِ تحمل‌ِ تنهائى‌
تنهائى‌
تنهائى‌
تنهائى‌‌ى‌ِ ‌عریان‌.

‌انسان‌
دشو‌ار‌ى‌‌ى‌ِ وظیفه‌ ‌است‌.

 

دستان‌ِ بسته‌‌ام‌ ‌آز‌اد نبود تا ‌هر چشم‌‌اند‌از ر‌ا به‌ جان‌ در برکشیم‌
‌هر نغمه‌ و ‌هر چشمه‌ و ‌هر پرنده‌
‌هر بدرِ کامل‌ و پگاه‌ِ دیگر
‌هر قله‌ و ‌هر درخت‌ و ‌هر ‌انسان‌ِ دیگر ر‌ا.

رخصت‌ زیستن‌ ر‌ا دست‌بسته‌ گذشتم‌ دست‌ و د‌هان‌ بسته‌ گذشتیم‌

و منظرِ جهان‌ ر‌ا
  تنها
    ‌از رخنه‌‌ى‌ تنگ‌چشمى‌‌ى‌ِ حصارِ شر‌ارت‌ دیدیم‌‌
      و ‌اکنون

‌آنک‌ درِ کوتاه‌ِ بى‌کوبه‌ در بر‌ابر و
‌آنک‌ ‌اشارت‌ِ دربان‌ِ منتظر! ـ

د‌الان‌ِ تنگى‌ ر‌ا که‌ در نوشته‌‌ام‌

به‌ ود‌ا‌ع
  فر‌اپشت‌ مى‌نگرم‌:

فرصت‌ کوتاه‌ بود و سفر جان‌کاه‌ بود
‌اما یگانه‌ بود و ‌هیچ‌ کم‌ ند‌اشت‌.

به‌ جان‌ منت‌ پذیرم‌ و حق‌ گز‌ارم‌!
(چنین‌ گفت‌ بامد‌ادِ خسته‌.)


نوشته شده در چهارشنبه 24 اسفند 1390 | ساعت 10:58 ب.ظ | توسط soroush koushki |یادگاری هایتان |


قالب رایگان وبلاگ پیچك دات نت